LOADING...

Kanjoni Tare i Morače

 

Velika Montenegro tura

Na ovom našem izletu ćete imati jedinstvenu priliku da vidite Crnu Goru od morske obale do sjevernih planinskih masiva Bjelasice, Sinja-jevine i Durmitora, kanjona rijeka Morače (izvire ispod Sinjajevine a uliva se u Skadarsko jezero) - Pla-tije i Tare rijeke koju zasluženo zbog njene kristalno čiste vode nazivaju i „suzom Evrope“. Put nas vodi preko Skadarskog jezera i Podgorice do Bioča mjesta gdje počinje naš  prvi ka-njon Platije – odnosno kanjon rijeke  Morače. Tuda prolazi, svima nama dobro poznat, magistralni put koji vodi od Podgorice prema Kolašinu ... sjeveru Crne Gore ... Beogradu...Gore visoko, na samim vrhovim brda prolazi željeznička pruga Beograd-Bar.

Neposredno nakon izlaska iz Ka-njona nailazimo na  manastir Mo-raču,  jedan od najmonumentalnijih pravoslavnih srednje-vjekovnih spo-menika Crne Gore, koji je podignut na desnoj strani rijeke Morače u XIII vijeku. Morački manastir je podigao 1252. godine Stefan, sin kralja Vu-kana a unuk Nemanjin i sastoji se od saborne crkve Uspenja Bogoro-dice, male crkve Svetoga Nikole i zgrada konaka. Po predanju manastir je spaljen 1505. godine i bio pust sve do 1570. godine kada je obnovljen i u XVII vijeku dostigao broj od preko 100 monaha. Morača je imala značajnu ulogu upravo u 17. vijeku, kada je patrijarh Jovan 1608. godine ovdje orga-nizovao sabor narodnih prvaka, a u ovom manastiru je 1648. godine iza-bran i patrijarh Gavrilo (Rajić) za naslednika patrijarha Pajsija.

Manastir Morača je imao, pored velikog duhovnog, i veliki politički značaj naročito u XVI i XVII vijeku jer je upravo odatle inicirano više ustanaka za oslobođenje od Turaka što je rezultiralo čestim napadima turaka. Posle-dnji turski napad na manastir se desio 11. juna 1877. godine, kada je iguman Mitrofan Ban lično predvodio bataljon koji je odbranio manastir. Današnji izgled manastira potiče iz 1935. godine kada je učinjena znatna restauracija.

Put nas dalje vodi pored Kolašina koji je poznat kao zimski turistički centar jer se nalazi u neposrednoj blizini planine Bjelasice na čijim padinama se nalazi čuveno skija-lište „Jezerine“,  Mojkovca i dolinom rijeke Tare prema mjestu Bistrica odakle počinje Nacionalni park „Durmitor“ u čijem se sastavu nalazi i most na Đurđevića Tari dug 365 a visok 168 metara. Sam most ima pet lukova i najveći raspon od 116 meta-ra. Projekovao ga je Mijat Trojanović kasnije profesor Beogradskog unive-rziteta, a izgradnja je trajala od 1937 do sredine novembra 1940. godine. U vrijeme završetka radova je bio najveći drumsko - betonski lučni most u Evropi a poseban pečat priči o mostu daje činjenica da je prilikom njegove izgradnje podignuta najviša drvena skela na svijetu.

Rijeka Tara se nalazi u okviru Nacionalnog parka „Durmitor koji je 4 septembra 1980 g. uvršten u Svjetsku baštinu prirodnih dobara UNESCO-a, ispunjavajući čak tri uslova: geološki, hidrološki i biološki fenomen.  Izvire ispod Komova planinskog masiva na sjeveru Crne Gore (1250 m nadmorske visine) i tekući kanjonom 144 km do Šćepan Polja (433 m nv) sa rijekom Pivom pravi Drinu, jednu od najdužih i vodom najbogatijih rijeka Jugoistočne Evrope.  Tara je vjekovnom erozijom tla učinila da se formira kanjon drugi po veličini u svijetu (odmah iza kanjona Colorado) dužine 93 kilometra. Najdublja tačka kanjona je na koti od 1.300 metara.  Obalom rijeke i strmim stranama kanjona dominira bujna vegetacija: crni bor, crni jasen, crni grab, brijest, bukva dok se u najvišim predjelima kanjona iznad 1.000 metara prostiru šume jele i smrče. Vrijednost od posebnog značaja su šume Crnog bora u okviru kompleksa Crna Poda gdje se nalaze stabla visoka preko 50 metara, stara više od 450 godina.

Nakon foto pauze odlazimo prema 16 km udaljenom mjestu Žabljak koji je dio najpoznatijeg  crnogorskog zimskog turističkog centra Durmitora.  Žabljak je najviše naseljeno mjesto na Balkanu. Pojedini njegovi dijelovi  leže na visini od 1.500 metara.  U svojoj okolini ima 18 jezera. Najveće je Crno jezero do koga se stize asfaltnim putem kroz divnu četinarsku šumu. Sastoji se od dva jezera Velikog i Malog, koji čine jedinstvenu hidrografsku cjelinu. Bogatstvo snijegom, koga na Durmitoru zimi ima uvijek, prelijepa jezera,  prekrasni planinski pejzaži, privlače ljubitelje ovakvog ambijenta iz svih krajeva svijeta. Posebnu draž ovih predjela čini netaknuta priroda, koja bogatom vegetacijom raspoređenom  po visini, predstavlja posebnu zanimljivost.
Poseban događaj koji daje pečat ovom izletu je kada se u večernjim satima iz pravca sjevera počnemo spuštati putem prema moru, gdje ćete sa velike visine imati priliku da uživate u panorami sutona na crnogorskom primorju – sigurni smo da ovu panoramu nikad nećete zaboraviti.